جام جهاني نوزدهم فوتبال كمتر از يك ماه ديگر شروع خواهد شد و مربيان 32 تيم راه يافته به اين رقابت‌ها در آفريقاي جنوبي رفته رفته فهرست اوليه خود را اعلام مي‌كنند. «شگفتي» نخستين ويژگي مشترك و برجسته فهرست‌هايي است كه اكنون انتشار يافته‌اند. اكنون اين پرسش در ذهن بسياري از علاقه‌مندان جام جهاني شكل گرفته كه به راستي ستاره جام جهاني نوزدهم فوتبال چه كسي خواهد بود؟

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، به نظر مي‌رسد نخستين جام جهاني در قاره سياه براي ستارگان دنياي فوتبال "دافعه" داشته باشد و نه "جاذبه". گويا قرار نيست نام‌ها در بزرگ‌ترين رخداد فوتبالي جهان در سال 2010 جايي داشته باشند.

ايتالياي قهرمان جهان نه لوكاتوني را با خود به قاره سياه مي‌برد و نه فرانچسكو توتي. آتزوري حتي آلساندرو دل پيرو را نيز در جام جهاني نخواهد ديد.

دونگا هم به لجبازي‌هاي ماه‌هاي اخيرش ادامه داد و به راحتي از نام‌هايي چون رونالدينيو، رونالدو و پاتو چشم پوشيد. زماني كه رونالدينيوي آماده در فهرست او جاي نداشته باشد، معلوم است كه آدريانو هرگز نبايد اميدي براي پوشيدن پيراهن طلايي سلسائو داشته باشد.

ريموند دومنك هم براي آن كه از اين قافله عقب نماند، كريم بنزما و سمير نصري را در فرانسه جا خواهد گذاشت. پاتريك ويرا هم احتمالا به خاطر سن و سال بالايي كه دارد، با درهاي بسته خروس‌ها مواجه شده است. معلوم نيست "پروفسور ديوانه" چگونه خود را براي بردن تيري آنري نيمكت‌نشين به جام جهاني متقاعد كرده است.

ديگو مارادونا نيز هرگز دوست ندارد، در شگفتي آفرين‌ها جايي نداشته باشد. او با خط كشيدن روي نام بازيكناني چون استبان كامبياسو و خاوير زانتي نشان داد وقتي پاي لجبازي در ميان باشد، حتما جايي براي او پيدا خواهد شد.

به جمع غايبان جام جهاني بايد رودفان نيستلروي (هلند) را نيز اضافه كرد.

در نگاه اول آنها كه نيستند بسيار برجسته‌تر از آنهايي هستند كه به جام جهاني مي‌روند.

تاريخ اوليه نبردن ستاره‌ها به جام جهاني به درستي روشن نيست اما شايد همه اين مربيان بگويند، امه ژاكه هم بدون اريك كانتونا و يا ديويد ژينولا توانست قهرمان جام جهاني 1998 بشود. اما آن رخداد يك استثنا بود و همه مي‌دانند استثنا هيچ گاه قاعده و اصل نمي‌شود.

فوتبال به ستاره‌ها زنده است. تماشاگران براي ستاره‌ها به ورزشگاه مي‌روند. دوربين‌هاي تلويزيوني در پي شكار ستارگان در زمين فوتبال هستند و بدون آن‌ها احتمالا دچار سرگيجه مي‌شوند. همه از فوتبال زيبا و ناب لذت مي‌برند اما بايد پذيرفت فوتبال ناب بدون ستاره جايي در خاطره‌ها نخواهد داشت. آن‌ها هويت هر رقابت هستند. جام جهاني 1986 بدون مارادونا اصلا جام جهاني نيست. 98 فرانسه هم ـ با تمام تلاش و تقلايي كه ژاكه داشت ـ رقابت زيدان بود.

1974 هم از آن بكن باوئر و يوهان كرايف بود. جام جهاني بي‌ستاره اصلا جام جهاني نيست.